سلام
سال نو بر شما مبارک و دلهایتان همیشه سرسبز و بهاری باد
فرازی از نصایح پیامبر اکرم صل الله علیه و آله و سلم به ابوذر
- ای ابوذر! خدا را چنان پرستش کن که گویا او را میبینی، زیرا اگر تو او را نمیبینی، او تو را میبیند.
- ای ابوذر! بدان که اولین مرحله عبادت خدا، شناخت اوست؛ همانا او اول است، قبل از او چیزی نیست و یگانه و یکتاست و مانند ندارد و او باقی و جاودان است. اوست که آسمانها و زمین و آنچه را بین آنها و آنچه را در آنهاست آفرید و خداوند دانای مهربان است و بر هر کاری تواناست ...
امام سجاد علیه السلام فرمودند:
خَفِ اللَّهَ لِقُدرَتِهِ عَلَيكَ واستَحىِ مِنهُ لِقُربِهِ مِنكَ
از قدرت خداوند بر خويش بترس و از نزديكىاش به خود شرمگين باش
بحار الأنوار ، جلد 75 ، صفحه 160
۱. غسل كردن
۲. زیارت پیامبر اکرم صل الله علیه و آله و سلم و امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام از دور یا نزدیك
۳. روزهدارى (طبق روایت، روزهدارى در این روز برابر با روزه یك سال است)
۴. دو ركعت نماز هنگام بالا آمدن آفتاب (در هر ركعت پس از حمد، ده بار سوره قدر و ده بار سوره توحید خوانده شود)
۵. گرامى داشتن مسلمانان و صدقه دادن
۶. برپا داشتن جشن و شادى
۷. به مشاهد شریفه رفتن
عياشي در تفسيرش از عبدالرحيم أقصر از امام باقر عليه السلام نقل ميکند که حضرت فرمودند:
هنگامي که جان يکي از شما به حلقومش ميرسد، ملک الموت بر او نازل ميشود و ميگويد: آنچه را که به آن اميد داشتي به تو عطا شد و آنچه را که از آن ميترسيدي از آن ايمن گشتي. سپس دري بسوي منزلگاهش در بهشت به روي او باز ميگردد و به او گفته ميشود:
به جايگاهت در بهشت نظر کن و رسول خدا و علي و حسن و حسين عليهم السلام را ببين که دوستان تواند و اين همان کلام خدا است که فرمود:
الَّذِينَ آمَنُواْ وَكَانُواْ يَتَّقُونَ
لاَ تَبْدِيلَ لِكَلِمَاتِ اللّهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
همانان كه ايمان آورده و پرهيزگارى ورزيدهاند
سوره مبارکه یونس آیات ۶۳ و ۶۴
امام جواد علیه السلام فرمودند:
اِیاک و مصاحبة الشریر
فاِنه کالسیف المسلول یحسن منظره و یقبح اَثره
از همراهی و رفاقت با آدم شرور بپرهیز
زیرا که او مانند شمشیر برهنه است که ظاهرش نیکو و اثرش زشت است
مسندالامام الجواد صفحه ۲۴۳
امام صادق علیه السلام فرمودند:
روز قيامت منادى ندا مىدهد كه : اى مردم! خاموش شويد كه محمد - صل الله علیه و آله و سلم - با شما سخن مىگويد.مردم ساكت مىشوند و پيامبر و آل او علیهم السلام مىايستند و رسول اکرم می فرمایند:
اى مردم! هر كس به من خدمتى نموده يا نيكى كرده و يا منتى بر من دارد،
بلند شود تا پاداشش دهم.
مردم در پاسخ مىگويند: پدران و مادرانمان به فدايت. چه خدمتى، و چه منتى؟ و چه احسانى ما نسبت به شما نمودهايم؟ اين خدا و پيامبرانند كه بر همه خلايق نيكى و احسان نموده و منت دارند.
آنگاه پيامبر مىفرمايد:
آن كه يكى از اولاد مرا پناه داده، يا نيكى نموده، يا لباس پوشانده، يا سير نموده،
بايستد تا پاداشش دهم.
پس عدهاى كه چنين كرده بودند بلند مىشوند، و از جانب خداوند ندا مىآيد كه:
اى محمد! اى حبيب من!
پاداش آنان را به تو واگذار نمودم. در هر كجاى بهشت كه مىخواهى سكنايشان ده .
و پيامبر صل الله و علیه و آله و سلم آنان را مسكن مىدهد، در جايى كه از محمد و خاندانش محجوب نباشند.
مرجع: وسائل الشيعه، باب 17 از ابواب فعل المعروف، حکایت 3
پیامبر اکرم صل الله علیه و آله و سلم فرمودند:
اَمّا عَلامَةُ التّائِبِ فَاَربَعَةٌ: اَلنَّصیحَةُ لِلّهِ فى عَمَلِهِ
وَ تَرک الباطِلِ وَ لُزومُ الحَقِّ وَ الحِرصُ عَلَى الخَیرِ
نشانه توبه کننده چهار مورد است: عمل خالصانه براى خدا
رها کردن باطل، پایبندى به حق و حریص بودن بر کار خیر
تحف العقول، صفحه 20
روزی به امام حسن عسكری علیه السلام عرض كردند:
قومی نزد ما هستند كه گمان كنند، هاروت و ماروت (دو ملك) بودهاند كه ملایكه چون عصیان بنی آدم بسیار شد، آن دو را برگزیدند و خداوند، آنها را با كسی دیگر به دنیا فرو فرستاد. آن دو، به واسطه زهره به فتنه افتادند و اراده زنا كرده، شرب خمر كردند و مرتكب قتل نفس محرمه شدند و خداوند آن دو را در بابل عذاب فرمود و آن زن را مسخ كرد و به صورت همین ستارهای كه زهره نام دارد، مبدل نمود.
امام علیه السلام در پاسخ فرمود: معاذ الله! ملائكه، معصومند و به الطاف الهی، از كیفر و زشتیها محفوظند؛ چنان كه خدای عز و جل درباره آنها فرماید:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا وَقُودُهَا النَّاسُ
وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلَائِكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَا يَعْصُونَ اللَّهَ
مَا أَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ
اى كسانى كه ايمان آوردهايد خودتان و كسانتان را از آتشى كه سوخت آن مردم
و سنگهاست حفظ كنيد بر آن [آتش] فرشتگانى خشن [و] سختگير [گمارده شده] اند از آنچه خدا به آنان دستور داده سرپيچى نمىكنند
و آنچه را كه مامورند انجام مىدهند
سوره مبارکه تحریم آیه ۶
پیامبر اکرم صل الله علیه و آله و سلم فرمودند:
اللّهُمَّ اغفِر لِلمُعَلِّمینَ و أطِل أعمارَهُم و بارِک لَهُم فی کسبِهِم
خدایا آموزگاران را بیامرز و عمرشان را دراز و کسبشان را با برکت کن
(تاریخ بغداد، جلد 3، صفحه 64)
آنچه ميگويم، از عهده آن بر آيم و ضمانت آن را پذيرايم. آن كس كه از حوادث تلخ و نشيب و فرازها پندآموزد و عبرت از روزگار دستمايه او گردد، در پناه تقوي بيارامد و از فروافتادن در شبهات مصون مانَد.
هان اي مردم، همان بلاي تفرقه و هوي پرستي كه در روز بعثت پيامبر - درود خدا بر او و خاندانش - گريبان گيرتان شد، امروز باز گشته است. سوگند بدو كه پيامبر را بحق فرستاد، شمايان در كوره آزمايش رويد، و دستخوش دگرگوني شويد، و در غربال سختيها در آييد، و چونان ديگ پرجوش و خروش زير و بالا شويد.
گروهي كه در زمان پيامبر كناره ميگرفتند به صحنه آمدند، امّا گروه ديگري كه در كنار آن حضرت و از پيشگامان نهضت بودند عقب ماندند. سوگند به «اللّه» كه هيچ خطبه اي را پنهان نميدارم و هيچ دروغي از من صادر نشده است. اصلًا پيامبر مرا از اين روزگار و اين موقعيّت خبر داده است.
هان اي مردم، گناهان چون اسبان سركشاند كه سواركاران بيلگام بر آنها نشستهاند و سرانجام به جهنّم سقوط خواهند كرد. ولي تقوي مركب رام و رهواري است كه زمام آن به دست راكب آن است و به سلامت به مينو درآيد.
اين است سرنوشت حقّ و باطل كه هر يك را مريداني است. امّا فزوني باطل چيز تازهاي نيست، ولي طرفداري از حق چه بسا كه افزايش يابد و اهل حق بر باطل چيره گردند. و چه كم است چيزي كه از دست شود بازگردد.
نهج البلاغه خطبه ۱۶
پیامبر اکرم صل الله علیه و آله و سلم فرمودند:
إِنَّ اللّهَ تَعالى يَقولُ كُلَّ يَوْمٍ: أَنَا رَبُّكُمُ الْعَزيزُ،
فَمَنْ أَرادَ عِزَّ الدّارَيْنِ فَلْيُطِعِ الْعَزيزَ
خداى تعالى هر روز مىفرمايد: من پروردگار عزيز شما هستم،
پس هر كس خواهان عزّت دو جهان است بايد كه از خداى عزيز اطاعت كند
كنزالعمال، حدیث 4310۱
ابن بابويه رحمت الله علیه به سند از صقر بن ابى دلف روايت كرده كه:
چون متوكّل حضرت امام على النقى عليه السلام را بِسُرَّ مَنْ رَاى طلبيد روزى به خدمت آن حضرت رفتم تا خبرى از احوال آن جناب بگيرم و آنحضرت را نزد زراقى حاجب متوكّل محبوس كرده بودند. چون نزد او رفتم گفت: چه كار دارى؟ گفتم بديدن شما آمده ام.
ساعتى با هم نشستيم و از هر گونه صحبتى با هم كرديم تا آنكه مردم را متفرّق كرد و مجلس خلوت شد. باز پرسيد: كه براى چه آمده اى؟ من همان جواب اول را دادم. گفت: گويا آمده اى كه خبرى از مولاى خود بگيرى.
من ترسيدم.
گفتم: مولاى من خليفه است. گفت: ساكت شو كه مولاى تو بر حقّ است و من نيز اعتقاد تو را دارم. گفتم: الحمد لله. پس گفت: آيا مى خواهى نزد او بروى؟ گفتم: بلى. گفت: قدرى بنشين تا صاحب البريد از نزد او بيرون آيد.
من نشستم تا وقتى كه صاحب البريد بيرون شد. آن وقت پسركى را مأمور كرد كه مرا به نزد آن حضرت ببرد. چون به خدمت آنجناب رسيدم ديدم بر روى حصيرى نشسته است و در برابرش قبرى كنده اند.
پس سلام كردم. حضرت جواب داد. فرمود: بنشين. پس فرمود كه: براى چه آمده اى؟
گفتم: آمده ام كه از احوال شما خبرى گيرم. پس چون نظرم بر قبر افتاد گريستم.
حضرت فرمود كه: گريه مكن كه در اين وقت از ايشان آسيبى به من نمى رسد. گفتم: الحمد لله. پس گفتم: اى سيّد! حديثى از رسول خدا صل الله علیه و آله و سلم روايت شده كه معنای آن را نمى فهمم. فرمود: چيست؟ آن حديث را عرض كردم:
لا تُعادُوا الايّامَ فَتُعاديكُمْ
دشمنى نكنيد با روزها كه آنها با شما دشمنى خواهند كرد
فرمود: مراد از ايام و روزها ما هستيم، مادامى كه بپا است آسمانها و زمين:
شنبه اسم رسول خدا صل الله علیه و آله و سلم است و يكشنبه اميرالمؤمنين عليه السلام و دوشنبه حسن و حسين عليهما السلام و سه شنبه على بن الحسين و محمد بن على و جعفر بن محمد عليهم السلام و چهارشنبه موسى بن جعفر و على بن موسى و محمد بن على عليهم السلام و منم و پنجشنبه فرزندم حسن عليه السلام و جمعه فرزند فرزندم است و به سوى او جمع مى شوند اهل حقّ. اين است معنى ايّام. پس دشمنى مكنيد با ايشان در دنيا كه دشمنى كنند با شما در آخرت.
پس فرمود: وداع كن و بيرون رو كه ايمن نيستم بر تو و مى ترسم اذيتى به تو رسد.
منبع: مفاتیح الجنان ، فصل پنجم
حضرت علی علیه السلام فرمودند:
عَلیکم بِالدِرایات لا بالرّوایات
برشما باد به فهمیدن، نه نقل کردن
میزان الحکمه،حدیث ۳۳۵۵
وَلَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرَادَى كَمَا خَلَقْنَاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَتَرَكْتُم مَّا خَوَّلْنَاكُمْ
وَرَاء ظُهُورِكُمْ وَمَا نَرَى مَعَكُمْ شُفَعَاءكُمُ الَّذِینَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِیكُمْ شُرَكَاء
لَقَد تَّقَطَّعَ بَیْنَكُمْ وَضَلَّ عَنكُم مَّا كُنتُمْ تَزْعُمُونَ
همانا شما تك تك برای حساب نزد ما باز خواهید آمد، آن گونه كه نخست
شما را آفریدیم و آنچه از مال و جاه به شما دادیم همه را
پشت سر خواهید افكند و بین شما و آنها جدایی خواهد افتاد
و همه، نابود خواهند گشت
سوره مبارکه انعام آیه ۹۴
امام صادق علیه السلام فرمودند:
مَن طَلَبَ الرِّئَاسَةَ هَلَکَ
کسی که طالب ریاست باشد هلاک می شود
جهاد با نفس، حدیث ۴۹۸
مـیـكـائیـل علیه السلام یکی از چهار ملائکه بزرگ الهی اسـت.
قـرآن مـجـیـد در سـوره مبارکه بـقـره آیـه 98 از مـیـكـائیـل به عنوان میكال یاد فرموده و دشمنى با او را در ردیف دشمنى با خدا و ملائكه و انبیاء علیهم السلام قرار داده و دشمن او را متهم به كفر کرده است:
مَن كَانَ عَدُوًّا لِّلّهِ وَمَلآئِكَتِهِ وَرُسُلِهِ وَجِبْرِيلَ وَمِيكَالَ فَإِنَّ اللّهَ عَدُوٌّ لِّلْكَافِرِينَ
هر كه دشمن خدا و فرشتگان و فرستادگان او و جبرئيل و ميكائيل است
[بداند كه] خدا يقينا دشمن كافران است
امام زین العابدین علیه السلام در دعاى سوم صحیفه سجادیه مى فرماید:
صل علی ... وَ مِيكَائِيلُ ذُو الْجَاهِ عِنْدَكَ، وَ الْمَكَانِ الرَّفِيعِ مِنْ طَاعَتِكَ
و درود فرست بر ميكائيل كه در پيشگاه تو والا مقام، و در فرمانبرداريات
بلند مرتبه است
میكائیل، موكل رزق موجودات بوده و اعوان و یارانى نیز در عالم دارد، و در روایتى كه از رسـول خدا صل الله علیه و آله و سلم رسیده که نام میكائیل "عبید الله" است.
امیرالمونین حضرت علی علیه السلام می فرمایند:
(ریاض السالكین، ح 2، ص 26)
سید نعمت الله جزایرى مى گوید:
میكائیل از "كیل" است؛ یـعـنـى انـدازه كـردن.
كـار و عـمـل میکائیل، پـیـمـانـه كـردن آب در وقـت نـزول اسـت، و او موكل ابرها است،
و همیشه نزول مطر از ابر به اندازه پیمانه اى است که میکائیل به اذن الهی مقدر می کند.
(شرح صحیفه سید نعمت الله جزایرى، ص58)
امام صادق علیه السلام فرمودند:
ِانَّ الفُحشَ وَ البَذاءَ وَ السَّلاطَةَ مِنَ النِّفاق
همانا دشنام دادن و هرزه گویی و زبان درازی ناشی از نفاق و دورویی است
جهاد با نفس، حدیث 67۸
سوره مبارکه صافات، سی و هفتمین سوره قرآن کریم با 182 آیه است.
این سوره ی مبارکه، در بردارنده ی حجت و استدلال بر توحید و انذار مشرکان و بشارت دادن به مخلصین از مؤمنین است. بیان حال هر یک از دو گروه و عاقبت آنان و ذکر عدهای از عباد مؤمن پروردگار که خداوند بر آنها منت گذاشت و قضایش بر نصرت آنها قرار گرفت.
در خاتمه سوره - که به منزله ی حاصل غرض سوره است - تنزیه حق تعالی و سلام بر بندگان مُرسَل و حمد خداوند تعالی میباشد.
منبع: المیزان جلد ۱۷ صفحه ۱۲۱
امام صادق علیه السلام فرمودند:
رأسُ کُلِّ خَطِیئَةٍ حُبُّ الدُنیا
سر هر گناهی، دوستی دنیاست
جهاد با نفس، حدیث 605
یادی از یاس نازنینمان
نوشته شده در تاریخ ۱۹/۱۲/۸۶
*************************************
به نام خداوند بخشنده مهربان
سلام
« حلول ماه "ربیع الاول" بر همه شما عزیزان مبارک »
اهالى شهر مكّه، پس از درگذشت حضرت خديجه سلام الله علیها - همسر پيامبر اکرم صل الله علیه و آله و سلم - و درگذشت حضرت ابوطالب علیه السلام - عموى آن حضرت - بر دشمنى خويش افزودند؛ به طوری که قصد جان پيامبر اکرم را نمودند.
از سوى ديگر تعدادى از اهالى شهر مدینه، در همان سالهاى غربت و تنهايى پيامبر اکرم و در ايّام حج، با وى و اهداف بلندِ دينش آشنا شده و پس از بازگشت به مدینه، به تبليغ آن پرداختند. در نتیجه مردم مدینه، رفته رفته به دین مبین اسلام علاقه نشان داده و در مراسم سال بعد، تعداد زيادترى به نزد رسول خدا رسيدند و به دست مبارك وى، مسلمان شده و با آن حضرت پيمان بستند.
در مراسم حج سال سيزدهم بعثت، گروهى از حاجيان شهر مدینه - كه تعدادشان هفتاد و سه مرد و زن بود - در اواسط ايام تشريق و در محل "عقبه" و در سرزمين "منى"، ايمان آورده و با آن حضرت پيمان بستند تا از وى و يارانش همانند خانواده و طايفه خويش پشتيبانى كنند. بنابراین پس از گذشت ايام حج و بازگشت اهالى مدینه به سرزمين خويش، مهاجرت مسلمانان مكّه به سوى مدینه آغاز گرديد. آنان به دستور پيامبر بزرگوارمان و به دور از چشم مشركان قريش،به صورت فردى و گروهى عازم مدینه شدند. به طورى كه در مكّه معظمه، جز پيامبر اکرم و تعدادى اندك از يارانش و گروهى زنان و مردان كهنسال و از كار افتاده، كسى باقى نماند.
پيامبر اکرم بيش از هر زمان ديگر، در يكى دو ماه آخر اقامتش در مكّه، احساس تنهايى و خطر مىكرد و این احساس خطر بی دلیل نبود؛ زیرا سر انجام سران قريش در واپسين روزهاى ماه صفر، تصميم به كشتن پيامبر گرامی مان گرفتند. آنان در " دارالنّدوه" - كه مجلس شوراى اعيان و اشراف آنان بود - جلسهاى برگزار كرده و پس از تبادل نظر و گفتگوهاى زياد، به كشتن پيامبر اکرم از سوى نمايندگان تمام طوايف قريش، رأى دادند و شب اوّل ربيع الاول را براى اين كار برگزيدند.
گذشت و گذشت تا سرانجام شب موعود فرا رسيد.
پيامبر اکرم براى فريب مشركان، حضرت علي علیه السلام را به جاى خويش در بسترش خوابانيد و خود، از خانه خارج و به همراه "ابوبكر" از مكّه خارج شده و در غار "ثور" - كه در جنوب مكّه و در نقطه مقابل شهر مدينه قرار داشت - پناه گرفت. مشركان، پس از هجوم به خانه رسول الله و مشاهده امام على بن ابى طالب علیه السلام در رختخواب آن حضرت، خشمناك تر شده و به تعقيب آن حضرت پرداختند و براى پيدا كردن وى، صد شتر جايزه تعيين نمودند ولى هرچه تلاش كردند، به وى دست نيافتند.
آن حضرت پس از سه شب پنهان ماندن در "غار ثور"، در شب چهارم ربيع الاول، به سوى مدينه هجرت كرد و در دوازدهم همين ماه وارد مدينه شد و مورد استقبال باشكوه اهالى مدينه قرار گرفت. خداوند متعال براى تحسين و تقدير از اميرمؤمنان على بن ابى طالب علیه السلام كه خطر را به جان خويش خريد و براى فريب مشركان قريش در بستر پيامبر اکرم آرميد تا آن حضرت به راحتى از خانه خود و از شهر مكّه خارج شود، آيهاى بر پيامبرش نازل كرد و جان نثارى، فداكارى، تعهّد و ايمان حضرت علي علیه السلام را ستود.
خداوند متعال در اين آيه مباركه فرمود:
وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَشْري نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللّهِ، وَ اللّهُ رَئوُفٌ بِالْعِباد
برخى از مردم (با ايمان و فداكار همچون علي علیه السلام در ليلة المبيت، به هنگام خفتن در جايگاه پيامبر صل الله علیه و آله و سلم) جان خود را در برابر خشنودى خدا مىفروشند
و خداوند نسبت به بندگانش مهربان است
سوره مبارکه بقره آیه 207
"شیخ طبرسی" در کتاب تفسير "مجمع البيان" نوشته است:
اين آيه در ميان راه مكّه و مدينه، به هنگام هجرت پيامبر(ص) بر آن حضرت نازل گرديد.
همچنين اين مفسر گرانقدر روايت كرده است:
هنگامى كه حضرت علي علیه السلام در بستر پيامبر اکرم خوابيد تا رسول خدا از دسيسه مشركان بگريزد، جبرئيل علیه السلام در بالاى سر حضرت علي علیه السلام و ميكائيل در پايين پاهايش قرار گرفته (و او را محافظت مىنمودند) و جبرئيل علیه السلام به آن حضرت، مىگفت:
آفرين و خوشا به افرادى مانند تو، اى پسر ابى طالب
كه خداوند متعال در ميان فرشتگانش، به تو مباهات مىكند و به تو مىنازد
منابع:
1. کتاب "تاریخ ابن خلدون" از "عبدالرحمن بن محمّد ابن خلدون"
2. کتاب " مسار الشیعه" از "شیخ مفید"
3. کتاب "فرازهایی از تاریخ پیامبر اکرم(ص)" از "جعفر سبحانی"
4. کتاب "زندگانی چهارده معصوم(ع)" از "حاج شیخ عبّاس قمی(ره)"
5. کتاب "تاریخ الطبری" از " ابو جعفر محمّد بن جریر طبری"
6. کتاب "تفسیر نمونه" از "آیت الله ناصر مکارم شیرازی"
امام رضا علیه السلام فرمودند:
تزاوَرُوا تحـابـوا و تصـافحُـوا و لا تحـاشمـوا
به دیدن یکدیگر روید تا یکدیگر را دوست داشته باشید و دست یکدیگر را بفشارید
و به هم خشم نگیرید
بحارالانوار، جلد 78، صفحه ۳۴۷
دروغ از جمله گناهان كبیره، بلكه زشتترین گناهان و خبیثترین آنها است.
صفتی است كه انسان را در دیدهها خوار، و در نظرها بیوقع و بیارزش میسازد و سرمایه خجالت و شرمندگی، و باعث دل شكستگی و رنج و اندوه می گردد. سبب و اساس ریختن آبرو در نزد خلق خدا، و باعث سیاهروئی دنیا و آخرت است و آیات در مذمّت این صفت بسیار، و احادیث در نكوهش آن بیشمار است؛ از جمله:
إِنَّمَا يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِ اللّهِ وَأُوْلئِكَ هُمُ الْكَاذِبُونَ
تنها كسانى دروغپردازى مىكنند كه به آيات خدا ايمان ندارند و آنان خود دروغگويانند
سوره مبارکه نحل آیه ۱۰۵
رسول اکرم صل الله علیه و آله و سلم فرمودند:
اِنَّ هَذِهِ القُلُوب تَصدأ کما یصدَأ ُالحَدید اِذا أصابَهُ المَاءِ
قیلَ: وَما جَلَاؤُها؟
قالَ رسولُ الله (ص): کثرَة ذِکرَ المَوتِ وَ تِلاوَةَ القُرآنِ
همانا دل ها مانند آهن هنگام رسیدن آب به آن زنگ می زند
گفتند: صیقل آن چیست؟
رسول الله (ص) فرمودند: زیادی یاد مرگ و خواندن قرآن
(کنز العمال، جلد 15، صفحه 549، حدیث 42130)
امام صادق علیه السلام فرمودند:
رسول خدا صل اللّه علیه و آله و سلم همراه یاران در سفرى، در سرزمین بى آب و علفى فرود آمدند و به یارانشان فرمودند: هیزم بیاورید كه از آن آتش روشن كنیم تا غذا بپزیم یاران عرض كردند: اینجا سرزمین خشكى است و هیچگونه هیزم در آن نیست.
رسول خدا صل اللّه علیه و آله و سلم فرمودند: بروید هر كدام هر مقدار مى توانید جمع كنید.
آنها رفتند و هر یك مختصرى هیزم یا چوب خشكیده اى با خود آوردند و همه را در پیش روى پیامبر اکرم صل اللّه علیه و آله و سلم روى هم ریختند. پیامبر فرمودند: این گونه، گناهان، روى هم انباشته مى شوند.
سپس فرمودند:
ایّاكم و المحقّرات من الذّنوب
از گناهان كوچك بپرهیزید كه همه آنها جمع و ثبت مى گردد
اصول كافی، جلد2، صفحه 288
پیامبر اکرم صل الله علیه و آله و سلم فرمودند:
اَحِبُّو المَعروفَ وَ اَهلَهُ فَوَالَّذى نَفسى بِیدِهِ اِنَّ البَرَکةَ وَ العافیةَ مَعَهُما
نیکى و نیکوکاران را دوست بدارید،سوگند به آن که جانم به دست اوست
برکت و تندرستى با نیکى و نیکوکاران است
کنز العمّال، حدیث 15974
روزی عمرو بن عبید (یكى از علماى اسلام) به حضور امام صادق علیه السلام آمد. سلام كرد و سپس این آیه را خواند:
وَالَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَإِذَا مَا غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ
و كسانى كه از گناهان بزرگ و زشتكاري ها خود را به دور مىدارند و
چون به خشم درمىآيند درمىگذرند
سوره مبارکه شوری آیه ۳۷
سپس سكوت كرد و دنبال آیه را نخواند.
امام صادق علیه السلام به او فرمودند: چرا سكوت كردى؟! او گفت: دوست دارم ، گناهان بزرگ را از كتاب خداوند بدانم .
آنگاه امام صادق علیه السلام گناهان كبیره اى را كه در قرآن کریم آمده را اینگونه بیان فرمودند:
۱. شرك به خدا:
لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قَالُواْ إِنَّ اللّهَ هُوَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ وَقَالَ الْمَسِيحُ
يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اعْبُدُواْ اللّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ إِنَّهُ مَن يُشْرِكْ بِاللّهِ
فَقَدْ حَرَّمَ اللّهُ عَلَيهِ الْجَنَّةَ وَمَأْوَاهُ النَّارُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ
كسانى كه گفتند خدا همان مسيح پسر مريم است قطعا كافر شدهاند و حال آنكه مسيح مىگفت
اى فرزندان اسرائيل پروردگار من و پروردگار خودتان را بپرستيد كه هر كس به خدا شرك آورد
قطعا خدا بهشت را بر او حرام ساخته و جايگاهش آتش است و براى ستمكاران ياورانى نيست
سوره مبارکه مائده آیه ۷۲
۲. ناامیدى از رحمت خدا:
يَا بَنِيَّ اذْهَبُواْ فَتَحَسَّسُواْ مِن يُوسُفَ وَأَخِيهِ وَلاَ تَيْأَسُواْ مِن رَّوْحِ اللّهِ
إِنَّهُ لاَ يَيْأَسُ مِن رَّوْحِ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ
اى پسران من برويد و از يوسف و برادرش جستجو كنيد و از رحمت خدا نوميد مباشيد
زيرا جز گروه كافران كسى از رحمت خدا نوميد نمىشود
سوره مبارکه یوسف آیه ۸۷
۳. ایمنى از مكر (عذاب و مهلت) خدا:
أَفَأَمِنُواْ مَكْرَ اللّهِ فَلاَ يَأْمَنُ مَكْرَ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ
آيا از مكر خدا خود را ايمن دانستند [با آنكه] جز مردم زيانكار كسى خود را از مكر خدا ايمن نمىداند
سوره مبارکه أعراف آیه ۹۹
۴. عقوق (و آزار) والدین:
وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا
|
خدا دستور داده كه به مادرم نیكى كنم و مرا زورگوى تیره بخت قرار نداده است |
سوره مبارکه مریم آیه ۳۲
۵. كشتن انسانِ بى گناه:
وَمَن يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا فَجَزَآؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللّهُ عَلَيْهِ
وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا
و هر كس عمدا مؤمنى را بكشد كيفرش دوزخ است كه در آن ماندگار خواهد بود
و خدا بر او خشم مىگيرد و لعنتش مىكند و عذابى بزرگ برايش آماده ساخته است
سوره مبارکه نساء آیه ۹۳
۶. نسبت نارواى زنا به زن پاكدامن:
إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ الْغَافِلَاتِ الْمُؤْمِنَاتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ
وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ
بىگمان كسانى كه به زنان پاكدامن بىخبر [از همه جا] و با ايمان نسبت زنا مىدهند
در دنيا و آخرت لعنت شدهاند و براى آنها عذابى سخت خواهد بود
سوره مبارکه نور آیه ۲۳
۷. خوردن مال یتیم:
إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْمًا إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَارًا
وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيرًا
در حقيقت كسانى كه اموال يتيمان را به ستم مىخورند جز اين نيست كه آتشى
در شكم خود فرو مىبرند و به زودى در آتشى فروزان درآيند
سوره مبارکه نساء آیه ۱۰
۸. فرار از جبهه جهاد:
وَمَن يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلاَّ مُتَحَرِّفًا لِّقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزًا إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَاء بِغَضَبٍ مِّنَ اللّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ
و هر كه در آن هنگام به آنان پشت كند مگر آنكه [هدفش] كنارهگيرى براى نبردى [مجدد]
يا پيوستن به جمعى [ديگر از همرزمانش] باشد قطعا به خشم خدا گرفتار خواهد شد
و جايگاهش دوزخ است و چه بد سرانجامى است
سوره مبارکه أنفال آیه ۱۶
۹. ربا خوارى:
الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبَا لاَ يَقُومُونَ إِلاَّ كَمَا يَقُومُ الَّذِي يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطَانُ مِنَ الْمَسِّ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُواْ إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبَا وَأَحَلَّ اللّهُ الْبَيْعَ وَحَرَّمَ الرِّبَا فَمَن جَاءهُ مَوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّهِ فَانتَهَىَ فَلَهُ مَا سَلَفَ وَأَمْرُهُ إِلَى اللّهِ وَمَنْ عَادَ فَأُوْلَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ
كسانى كه ربا مىخورند (از گور) برنمىخيزند مگر مانند برخاستن كسى كه شيطان بر اثر تماس آشفته سرش كرده است. اين بدان سبب است كه آنان گفتند:(داد و ستد صرفاً مانند رباست) و حال آنكه خدا
داد و ستد را حلال، و ربا را حرام گردانيده است. پس، هر كس اندرزى از جانب پروردگارش بدو رسيد،
و (از رباخوارى) باز ايستاد، آنچه گذشته، از آنِ اوست، و كارش به خدا واگذار مىشود، و كسانى كه
(به رباخوارى) باز گردند، آنان اهل آتشند و در آن ماندگار خواهند بود
سوره مبارکه بقره آیه ۲۷۵
۱۰. سحر و جادو:
وَاتَّبَعُواْ مَا تَتْلُواْ الشَّيَاطِينُ عَلَى مُلْكِ سُلَيْمَانَ وَمَا كَفَرَ سُلَيْمَانُ
وَلَكِنَّ الشَّيْاطِينَ كَفَرُواْ يُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَمَا أُنزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ
بِبَابِلَ هَارُوتَ وَمَارُوتَ وَمَا يُعَلِّمَانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّى يَقُولاَ إِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌ
فَلاَ تَكْفُرْ فَيَتَعَلَّمُونَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُونَ بِهِ بَيْنَ الْمَرْءِ وَزَوْجِهِ
وَمَا هُم بِضَآرِّينَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللّهِ وَيَتَعَلَّمُونَ مَا يَضُرُّهُمْ
وَلاَ يَنفَعُهُمْ وَلَقَدْ عَلِمُواْ لَمَنِ اشْتَرَاهُ مَا لَهُ فِي الآخِرَةِ مِنْ خَلاَقٍ
وَلَبِئْسَ مَا شَرَوْاْ بِهِ أَنفُسَهُمْ لَوْ كَانُواْ يَعْلَمُونَ
سوره مبارکه بقره آیه ۱۰۲
۱۱. زنا:
وَالَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ
إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُونَ وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ يَلْقَ أَثَامًا
و كسانىاند كه با خدا معبودى ديگر نمىخوانند و كسى را كه خدا [خونش را] حرام كرده است
جز به حق نمىكشند و زنا نمىكنند و هر كس اينها را انجام دهد سزايش را دريافت خواهد كرد
سوره مبارکه فرقان آیه ۶۸
۱۲. سوگند دروغ براى گناه:
إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلًا أُوْلَئِكَ لاَ خَلاَقَ لَهُمْ
فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
كسانى كه پيمان خدا و سوگندهاى خود را به بهاى ناچيزى مىفروشند آنان را
در آخرت بهرهاى نيست و خدا روز قيامت با آنان سخن نمىگويد و به ايشان نمىنگرد
و پاكشان نمىگرداند و عذابى دردناك خواهند داشت
سوره مبارکه آل عمران آیه ۷۷
۱۳. خیانت در غنایم جنگى:
وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَن يَغُلَّ وَمَن يَغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثُمَّ تُوَفَّى
كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لاَ يُظْلَمُونَ
و هيچ پيامبرى را نسزد كه خيانت ورزد و هر كس خيانت ورزد روز قيامت با آنچه در آن خيانت كرده
بيايد آنگاه به هر كس [پاداش] آنچه كسب كرده به تمامى داده مىشود و بر آنان ستم نرود
۱۴. نپرداختن زكات واجب:
يَوْمَ يُحْمَى عَلَيْهَا فِي نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوَى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنوبُهُمْ
وَظُهُورُهُمْ هَذَا مَا كَنَزْتُمْ لأَنفُسِكُمْ فَذُوقُواْ مَا كُنتُمْ تَكْنِزُونَ
روزى كه آن [گنجينه]ها را در آتش دوزخ بگدازند و پيشانى و پهلو و پشت آنان را با آنها داغ كنند
[و گويند] اين است آنچه براى خود اندوختيد پس [كيفر] آنچه را مىاندوختيد بچشيد
سوره مبارکه توبه آیه ۳۵
۱۵. گواهى به دروغ، كتمان:
وَإِن كُنتُمْ عَلَى سَفَرٍ وَلَمْ تَجِدُواْ كَاتِبًا فَرِهَانٌ مَّقْبُوضَةٌ فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُم بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمَانَتَهُ وَلْيَتَّقِ اللّهَ رَبَّهُ وَلاَ تَكْتُمُواْ الشَّهَادَةَ وَمَن يَكْتُمْهَا
فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ
و اگر در سفر بوديد و نويسندهاى نيافتيد وثيقهاى بگيريد و اگر برخى از شما برخى ديگر را امين دانست
پس آن كس كه امين شمرده شده بايد سپرده وى را بازپس دهد و بايد از خداوند كه پروردگار اوست
پروا كند و شهادت را كتمان مكنيد و هر كه آن را كتمان كند قلبش گناهكار است
و خداوند به آنچه انجام مىدهيد داناست
سوره مبارکه بقره آیه ۲۸۳
۱۶. شراب خوارى:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالأَنصَابُ وَالأَزْلاَمُ رِجْسٌ
مِّنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
اى كسانى كه ايمان آوردهايد شراب و قمار و بت ها و تيرهاى قرعه پليدند [و] از عمل شيطانند
پس از آنها دورى گزينيد باشد كه رستگار شويد
سوره مبارکه مائده آیه ۹۰
17. ترك نماز یا واجبات دیگر بطور عمد:
پیامبر اکرم صل اللّه علیه و آله و سلم فرمود:
هر كس عمدا نماز را ترك كند از پیمان خدا و رسول خدا بیزارى جسته است
بحار الانوار، جلد 47، صفحه ۱۷
۱۸ و ۱۹. پیمان شكنى و قطع رحم
وَالَّذِينَ يَنقُضُونَ عَهْدَ اللّهِ مِن بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَيَقْطَعُونَ مَآ أَمَرَ اللّهُ بِهِ
أَن يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِي الأَرْضِ أُوْلَئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ
و كسانى كه پيمان خدا را پس از بستن آن مىشكنند و آنچه را خدا به پيوستن آن فرمان داده مىگسلند
و در زمين فساد مىكنند بر ايشان لعنت است و بد فرجامى آن سراى ايشان راست
سوره مبارکه رعد آیه ۲۵
امام صادق علیه السلام به اینجا كه رسید، عمروبن عبید در حالى كه از شدت ناراحتى شیون مى كشید از محضر آن حضرت خارج شد و مى گفت: به هلاكت رسید آنكس كه به رأی فتوا داد، و در فضل و علم با شما، ستیزكرد.
مرجع:بحارالانوار، جلد76، صفحه ۸
روایات متعددى از ائمه اطهار علیهم السلام به ما رسیده كه بیانگر تقسیم گناهان به دو قسم كبیره و صغیره است و در كتاب اصول كافى، یك باب تحت عنوان "باب الكبائر" به این موضوع اختصاص یافته كه داراى 24 حدیث است.
در روایت اوّل و دوّم این باب، تصریح شده كه گناهان كبیره گناهانى را گویند كه خداوند، دوزخ و آتش جهنم را بر انجام دهنده آنها مقرر نموده است.
در روایت سوم و هشتم این کتاب، هفت گناه به عنوان گناه كبیره و در روایت 24، نوزده گناه به عنوان گناهان كبیره شمرده شده است.
گرچه هر گناه - چون مخالفت فرمان خداى یکتاست - سنگین و بزرگ است، ولى این موضوع منافات ندارد كه بعضى از گناهان، نسبت به خود و آثارى كه دارد، بزرگتر از برخى دیگر باشد و به گناهان بزرگ و كوچك تقسیم گردد.
حضرت علی علیه السلام فرمودند:
صِحَّه الجَسَدِ مِن قِلّه الحَسَد
سلامت بدن نشانه کمی حسد است
(جهاد با نفس، حدیث 553)
درباره وبلاگ

http://doavm.persiangig.ir/i/1.html
فهرست اصلی
نویسندگان
مطالب مندرج در دوره جدید وبلاگ
حدیث روز
جغرافیای کربلا
اسامی و نامهای کربلا
حکایات
شهدای کربلا
اخبار دینی - مذهبی
زینب کبری سلام الله علیها
سوره های مبارک قرآن کریم
القاب امام حسین علیه السلام
نرم افزارهای مذهبی
عاقبت قاتلان امام حسین علیه السلام
ماه صفر
دانستنیهای دینی
رذایل اخلاقی
زیارت نامه
گناه
ماه ربیع الاول
نهج البلاغه
روایات
نوشته های پیشین
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
حضور سبز دوستان