۱. غسل كردن

۲. زیارت پیامبر اکرم صل الله علیه و آله و سلم و امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام از دور یا نزدیك‏

۳. روزه‏دارى (طبق روایت، روزه‏دارى در این روز برابر با روزه یك سال است)

۴. دو ركعت نماز هنگام بالا آمدن آفتاب (در هر ركعت پس از حمد، ده بار سوره قدر و ده بار سوره توحید خوانده شود)

۵. گرامى داشتن مسلمانان و صدقه دادن

۶. برپا داشتن جشن و شادى

۷. به مشاهد شریفه رفتن

 

شنبه 24 اسفند1387 ساعت 3:40 بعد از ظهر مطلبی درباره ماه ربیع الاول توسط یاسین احمدی لینک ثابت

 

یادی از یاس نازنینمان

نوشته شده در تاریخ ۱۹/۱۲/۸۶

*************************************

 

به نام خداوند بخشنده مهربان

 

سلام

« حلول ماه "ربیع الاول" بر همه شما عزیزان مبارک »

اهالى شهر مكّه، پس از درگذشت حضرت خديجه سلام الله علیها - همسر پيامبر اکرم صل الله علیه و آله و سلم - و درگذشت حضرت ابوطالب علیه السلام - عموى آن حضرت - بر دشمنى خويش افزودند؛ به طوری که قصد جان پيامبر اکرم را نمودند.
از سوى ديگر تعدادى از اهالى شهر مدینه، در همان سالهاى غربت و تنهايى پيامبر اکرم و در ايّام حج، با وى و اهداف بلندِ دينش آشنا شده و پس از بازگشت به مدینه، به تبليغ آن پرداختند. در نتیجه مردم مدینه، رفته رفته به دین مبین اسلام علاقه نشان داده و در مراسم سال بعد، تعداد زيادترى به نزد رسول خدا رسيدند و به دست مبارك وى، مسلمان شده و با آن حضرت پيمان بستند.

در مراسم حج سال سيزدهم بعثت، گروهى از حاجيان شهر مدینه - كه تعدادشان هفتاد و سه مرد و زن بود - در اواسط ايام تشريق و در محل "عقبه" و در سرزمين "منى"، ايمان آورده و با آن حضرت پيمان بستند تا از وى و يارانش همانند خانواده و طايفه خويش پشتيبانى كنند. بنابراین پس از گذشت ايام حج و بازگشت اهالى مدینه به سرزمين خويش، مهاجرت مسلمانان مكّه به سوى مدینه آغاز گرديد. آنان به دستور پيامبر بزرگوارمان و به دور از چشم مشركان قريش،به صورت فردى و گروهى عازم مدینه شدند. به طورى كه در مكّه معظمه، جز پيامبر اکرم و تعدادى اندك از يارانش و گروهى زنان و مردان كهنسال و از كار افتاده، كسى باقى نماند.

پيامبر اکرم بيش از هر زمان ديگر، در يكى دو ماه آخر اقامتش در مكّه، احساس تنهايى و خطر مى‏كرد و این احساس خطر بی دلیل نبود؛ زیرا سر انجام سران قريش در واپسين روزهاى ماه صفر، تصميم به كشتن پيامبر گرامی مان گرفتند. آنان در " دارالنّدوه" - كه مجلس شوراى اعيان و اشراف آنان بود - جلسه‏اى برگزار كرده و پس از تبادل نظر و گفتگوهاى زياد، به كشتن پيامبر اکرم از سوى نمايندگان تمام طوايف قريش، رأى دادند و شب اوّل ربيع الاول را براى اين كار برگزيدند.

گذشت و گذشت تا سرانجام شب موعود فرا رسيد.
پيامبر اکرم براى فريب مشركان، حضرت علي علیه السلام را به جاى خويش در بسترش خوابانيد و خود، از خانه خارج و به همراه "ابوبكر" از مكّه خارج شده و در غار "ثور" - كه در جنوب مكّه و در نقطه مقابل شهر مدينه قرار داشت - پناه گرفت. مشركان، پس از هجوم به خانه رسول الله و مشاهده امام على بن ابى طالب علیه السلام در رختخواب آن حضرت، خشمناك تر شده و به تعقيب آن حضرت پرداختند و براى پيدا كردن وى، صد شتر جايزه تعيين نمودند ولى هرچه تلاش كردند، به وى دست نيافتند.

آن حضرت پس از سه شب پنهان ماندن در "غار ثور"، در شب چهارم ربيع الاول، به سوى مدينه هجرت كرد و در دوازدهم همين ماه وارد مدينه شد و مورد استقبال باشكوه اهالى مدينه قرار گرفت. خداوند متعال براى تحسين و تقدير از اميرمؤمنان على بن ابى طالب علیه السلام كه خطر را به جان خويش خريد و براى فريب مشركان قريش در بستر پيامبر اکرم آرميد تا آن حضرت به راحتى از خانه خود و از شهر مكّه خارج شود، آيه‏اى بر پيامبرش نازل كرد و جان نثارى، فداكارى، تعهّد و ايمان حضرت علي علیه السلام را ستود.

خداوند متعال در اين آيه مباركه فرمود:

  وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَشْري نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللّهِ، وَ اللّهُ رَئوُفٌ بِالْعِباد

برخى از مردم (با ايمان و فداكار همچون علي علیه السلام در ليلة المبيت، به هنگام خفتن در جايگاه پيامبر صل الله علیه و آله و سلم) جان خود را در برابر خشنودى خدا مى‏فروشند
و خداوند نسبت به بندگانش مهربان است

 سوره مبارکه بقره آیه 207

 

"شیخ طبرسی" در کتاب تفسير "مجمع البيان" نوشته است:
اين آيه در ميان راه مكّه و مدينه، به هنگام هجرت پيامبر(ص) بر آن حضرت نازل گرديد.

همچنين اين مفسر گرانقدر روايت كرده است:
هنگامى كه حضرت علي علیه السلام در بستر پيامبر اکرم خوابيد تا رسول خدا از دسيسه مشركان بگريزد، جبرئيل علیه السلام در بالاى سر حضرت علي علیه السلام و ميكائيل در پايين پاهايش قرار گرفته (و او را محافظت مى‏نمودند) و جبرئيل علیه السلام به آن حضرت، مى‏گفت:

 آفرين و خوشا به افرادى مانند تو، اى پسر ابى طالب
كه خداوند متعال در ميان فرشتگانش، به تو مباهات مى‏كند و به تو مى‏نازد

 

منابع:

1. کتاب "تاریخ ابن خلدون" از "عبدالرحمن بن محمّد ابن خلدون"

2. کتاب " مسار الشیعه" از "شیخ مفید"

3. کتاب "فرازهایی از تاریخ پیامبر اکرم(ص)" از "جعفر سبحانی"

4. کتاب "زندگانی چهارده معصوم(ع)" از "حاج شیخ عبّاس قمی(ره)"

5. کتاب "تاریخ الطبری" از " ابو جعفر محمّد بن جریر طبری"

6. کتاب "تفسیر نمونه" از "آیت الله ناصر مکارم شیرازی"

 

جمعه 9 اسفند1387 ساعت 1:36 بعد از ظهر مطلبی درباره ماه ربیع الاول توسط یاسین احمدی لینک ثابت